Μαριάννα Λαμπίρη για τη νέα της παράσταση

0

 

Πως δημιουργήθηκε η ιδέα της παράστασης «Παπαδιαμάντης ένα θεατρικό ντοκιμαντέρ»;

Μεγάλωσα σ᾽ ἕνα µικρὀ ὀρεινὸ χωριὸ τῶν Καλαβρύτων τὴν δεκαετία τοῦ ᾽70. Οἱ πρῶτες µου µνῆµες εἶναι  ἀπὸ  ἀνθρώπους ποὺ ὄργωναν τὴ γῆ µὲ τὶς γελάδες καὶ τὸ ἡνὶ, θέριζαν µὲ τὰ δρεπάνια, σκάλιζαν τὴ γῆ µὲ τὶς τσάπες, τρυγοῦσαν, µετέφεραν µοῦστο σὲ ἀσκιὰ πάνω στὰ γαϊδούρια…

Ὅσο µεγάλωνα τὸ τοπίο ἄλλαζε. Τὸ ἡνὶ ἀντικαταστάθηκε ἀπὸ τὸ τρακτέρ, οἱ γυναῖκες δὲν πλένανεµὲ τὸ λεβέτι ἀλλὰ στὸ πλυντήριο… Ἡ ἐπιστροφὴ στὶς ῥίζες µου, τὶς ἀρχετυπικές, τὶς ἀγροτικές, συναντιέται µὲ τὸ ἔργο καὶ τὸ πνεῦµα τοῦ Παπαδιαµάντη. Ὁ ἀπείραχτος  γιὰ αἰῶνες κόσµος του, εἶναι ὁ κόσµος τῶν παιδικῶν µου χρόνων-µνηµῶν.  Ἐκεῖ µέσα ἡ ἐρώτηση «ποιά εἶµαι;» βρίσκει ἕνα καταφύγιο.

Ἐπειδὴ ὅµως ζῶ στὸ 2016, θέλω µέσα ἀπ᾽ αὐτὴν τὴν δηµιουργία-παράσταση νὰ φέρω στὴ σκηνὴ ὅλες τὶς οὐσίες τοῦ ἔργου τοῦ Παπαδιαµάντη. Τὸ θεωρῶ  ἀπαραίτητο γιατὶ  στὴν ἐποχὴ τῆς πληροφορίας καὶ τῆς ταχύτητας, χρειάζεται νὰ ἀναζητήσουµε τὴν «οὐσία», τὸ «κέντρο», γιὰ νὰ µπορέσουµε νὰ διατηρήσουµε ἢ καὶ νὰ βροῦµε τὴν συνοχή µας ὡς ἄνθρωποι καὶ ὡς κοινωνίες. Ἡ συνοχὴ βρίσκεται στὸ παρελθόν, ποὺ ἰσοῤῥοπεῖ τὸ κάλεσµα τοῦ µέλλοντος στὸ παρόν. Ἐὰν ἐπιτρέψουµε νὰ χαθῇ ἡ ἐπαφὴ µὲ τὴν οὐσία τοῦ παρελθόντος, ἐπιτρέπουµε νὰ χαθῇ ἡ σύνδεση µὲ τὰ ἀρχέτυπά µας ζῶντας µιὰ µίζερη καὶ φτωχότερη ζωή. Μὲ ποιό µέλλον; ἀναρωτιέµαι…

Ὁ Παπαδιαµάντης µιλάει συχνὰ γιὰ φτωχούς, ποὺ ὅµως δὲν εἶναι µίζεροι καὶ δυστυχεῖς. Καὶ ἄν κακοτυχήσουν, ἔχουν ἕνα µεγαλεῖο ἀνθρώπινο µέσα στὴν κακοτυχία τους.

Ἔτσι λοιπὸν σὰν πυρῆνα πυρῆνα τῆς παράστασης ἐπέλεξα τὸν ἴδιο τὸν δηµιουργό, ἐπειδὴ

λειτουργεῖ γιὰ µένα σὰν µιὰ κιβωτός, ποὺ διασώζει τὸ ἀρχέτυπο τοῦ ἀνθρώπου τῆς Ἑλληνικῆς γῆς,τὴν γλῶσσα του καὶ τὸν τρόπο ζωῆς του.

Θεωρῶ ὅτι τὸ ἔργο του εἶναι «τὸ προικιό µου». Εἶναι τὸ προικιό µας.

Μαριάννα Λαμπίρη

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here