Εύα Οικονόμου Βαμβακά- Γνωρίστε μια νεαρή αλλά πολύ ενδιαφέρουσα ηθοποιό.

0

Είχαμε τη χαρά να συνομιλήσουμε και να ανακαλύψούμε  αυτό το όμορφο αλλά και πολύ ταλαντούχο κορίτσι που αυτήν τη στιγμή παίζει στο θέατρο Πόρτα στην παράσταση «Μαύρο Χιόνι-το Ημερολόγιο ενός μακαρίτη», που σκηνοθετεί ο Κώστας Φιλίππογλου.

Δείτε τι μας λέει η Εύα Οικονόμου Βαμβακά.

…Πιστεύω βαθιά στη μόρφωση, στην παιδεία.  Βλέπω ότι έχει έναν ουσιαστικά δημιουργικό χαρακτήρα. Διαπλάθει ήθη, χαρακτήρες, στάσεις ζωής. Με έναν τρόπο αλλάζει τον κόσμο γύρω μας….

 

Γεννήθηκα και μεγάλωσα  στην Καβάλα. Σε ένα σπίτι δίπλα στη Θάλασσα. Όταν είχε νοτιά τα παράθυρά μας γέμιζαν αλάτι και στην αυλή του σχολείου μου ήταν ο φάρος της πόλης.

 

Μπήκα στη Νομική γιατί  κάπου έπρεπε να περάσω μέσω Πανελληνίων. Από την αρχή η Δραματική ήταν ο στόχος. Όταν με ρωτούσαν φίλοι και γνωστοί που στοχεύω να περάσω απαντούσα με απολυτότητα Νομική Αθήνας- είχα πάρει την απόφαση μου να σπουδάσω θέατρο και η Αθήνα ήταν μονόδρομος. Και στην δικαιολογημένη απορία τους όταν μου έλεγαν «καλά βρε κορίτσι μου και της Θεσσαλονίκης μια χαρά είναι και είναι και κοντά στο σπίτι σου» απλώς χαμογελούσα.

Στη Δραματική Σχολή μπήκα ταυτόχρονά με τη Νομική. Έτρεχαν για τρία χρόνια παράλληλα. Και εκεί βρήκα το δάσκαλό μου. Μου φαινόταν όλα τόσο δύσκολα. Δεν είχα ξανασχοληθεί ποτέ με το σώμα μου, με τη φωνή μου και με τρόμαζε η έκθεση. Ήμουν ντροπαλό παιδί…

Έγινα ηθοποιός γιατί αρχικά ήταν το πιο δύσκολο πράγμα που υπήρχε για μένα. Απαιτούσε ό,τι δεν ήμουν αλλά συνακόλουθα υποσχόταν τη μεγαλύτερη δυνατή προσωπική εξέλιξη. Και ήμουν σε μια ηλικία που τα πάντα τα έβλεπα ως πρόκληση.

 Μέσα από το θέατρο ανακάλυψα ότι τελικά δεν ήταν τόσο μακριά μου όσο πίστευα στην αρχή. Βρίσκεις καθημερινά κομμάτια σου μέσα του. Πτυχές του εαυτού σου που δε φαινόταν ότι τις έχεις. Και στις ελάχιστες μαγικές στιγμές που όλα πάνε καλά, αισθάνεσαι ότι κάτι ασύλληπτο συμβαίνει. Ότι παγώνει ο χρόνος γύρω σου και είσαι εσύ που οδηγείς τα γεγονότα και όχι αυτά εσένα.

 

Οι άνθρωποι που έπαιξαν ρόλο στη ζωή μου πέρα από την οικογένειά μου και τους ανθρώπους που ερωτεύτηκα, ήταν νομίζω οι δάσκαλοί μου. Τσιμά, Καπελώνης,  Μανωλικάκης, Παπαδημητρίου, Μαυρίκιος και πλέον Φιλίππογλου. Πιστεύω βαθιά στη μόρφωση, στην παιδεία.  Βλέπω ότι έχει έναν ουσιαστικά δημιουργικό χαρακτήρα. Διαπλάθει ήθη, χαρακτήρες, στάσεις ζωής. Με έναν τρόπο αλλάζει τον κόσμο γύρω μας.

 

Βρίσκομαι στην παράσταση «Το Μαύρο χιόνι», και μέσα από το ρόλο μου βιώνω απόλυτη χαρά. Δεν έχω μόνο ένα ρόλο. Σε αυτήν την παράσταση για πρώτη φορά έμαθα να λειτουργώ όχι ως μονάδα αλλά ως μέλος ενός chorus. Κι ενώ αυτό μπορεί αρχικά να φαντάζει δεσμευτικό τελικά σε απελευθερώνει κάνοντάς  σε  πραγματικά δημιουργικό. Με έμαθε πάρα πολλά αυτή η παράσταση. Με άλλαξε. Και ακόμα με μαθαίνει…

 

Κάτι που μου αρέσει πολύ, το φως του ήλιου. Σημαντικός παράγοντας ευτυχίας.

 

Και κάτι που δεν μου αρέσει καθόλου όταν αναγκάζομαι να συμβιβαστώ.

 

Τον ελεύθερο χρόνο μου, τον ποιόν; Έχω νομίζω αυτό που στη ζωγραφική ονομάζουμε  “Φόβο του κενού”. Οι 24 ώρες μου φαίνονται πάντα λίγες. Κάνω μαθήματα, σεμινάρια, ακροβατικά, χορό, διαβάζω, και τελευταία σκέφτομαι να ξεκινήσω και διδακτορικό. Πιστεύω ακράδαντα το όσο ζεις μαθαίνεις και τρέχω να προλάβω να μάθω όσο γίνεται περισσότερα. Νομίζω ότι ο μόνος αναγκαστικά “ελεύθερος χρόνος” που έχω είναι ο χρόνος των μετακινήσεων. Δεν οδηγώ, οπότε περνάω σίγουρα 1-2 ώρες τη μέρα στα ΜΜΜ και αυτές είναι στιγμές που σκέφτομαι, οργανώνω, παρατηρώ, χασμουριέμαι.

Η ζωή για να είναι ωραία χρειάζεται να μη βαριέσαι. Να βρίσκεις αυτό που σε κινητοποιεί και να το ακολουθείς. Να εξελίσσεσαι. Και βέβαια να αγαπάς και να αγαπιέσαι. Είναι δομικό στοιχείο της ζωής μας η αγάπη. Συνθήκη sine qua non.

 Το μότο μου είναι μια φράση του Καζαντζάκη που με σημάδεψε

“και να κοιμάσαι πάντα κουρασμένος”.

 Ονειρεύομαι για μένα να έχω λόγους να χαμογελάω.

 Ονειρεύομαι για τον κόσμο να έχει περισσότερη αγάπη. Να ανοίξει και να ενωθεί. Είμαστε ανίσχυροι μόνοι μας. Το “μαζί” είναι αυτό που δημιουργεί. Φέρει κάτι πολύ περισσότερο από το άθροισμα των μονάδων που το αποτελούν.

Να έρθουμε να δούμε το Μαύρο Χιόνι γιατί…

Μπορώ να σκεφτώ γύρω στους 37 λόγους αλλά αρκεί νομίζω  να πω πως φτιάχτηκε με πολύ αγάπη. Όλοι μα όλοι οι άνθρωποι που εμπλέκονται σε αυτό έδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό. Στην πρώτη ύλη του δεν έχει ούτε σταγόνα μιζέριας κι αυτό είναι από μόνο του σπάνιο στις μέρες μας. Και γιατί θα γελάσετε. Πολύ. Πάρα πολύ. Εγγυημένα.

 

Ευχαριστούμε πολύ την Εύα Οικονόμου Βαμβακά

για το Full-Time.gr

Κατερίνα Γρυλλάκη

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here