Ποιος είναι ο Γιάννης Αλεξίου;

0

Ποιος είναι αυτός που μας καλεί και μας ξεσηκώνει στη γιορτή του βινυλίου; Τι κρύβει αυτός ο άνθρωπος και τι ονειρεύεται;

Σας παρουσιάζουμε τον Γιάννη Αλεξίου δημοσιογράφο αλλά και ένα ρομαντικό άνθρωπο που μας χαρίζει ωραίες και μοναδικές  στιγμές με το ξεχωριστό evnet «Vinyl is back»

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Γεννήθηκα και μεγάλωσα ….Γεννήθηκα το 1967 στην Κηφισιά, στα Ανάβρυτα. Το σπίτι μας ήταν μέσα στον Πύργο του Ανδρέα Συγγρού. Ο πατέρας μου ήταν απόφοιτος της σχολής εκεί και παρέμεινε δουλεύοντας έως το 1972 τον Αύγουστο, οπότε μετακομίσαμε στην μονοκατοικία μας στη Ν. Σμύρνη, ένα διώροφο που έμενε στον κάτω όροφο ο παππούς, η γιαγιά, ο θείος μου κι εμείς στον πάνω όροφο που σχεδίασε ο παππούς Κώστας που ήταν πολιτικός μηχανικός και ζωγράφος. Στην αυλή είχαμε ένα όμορφο κήπο γεμάτο τριανταφυλλιές, λεμονιές, μουσμουλιές, βερυκοκιές, πολλά γατάκια κι ένα πηγάδι που το νερό του ακόμη αναβλύζει κάθε απόγευμα και βράδυ στο πεζοδρόμιο. Ατέρμονο…Το σπίτι είναι στα σύνορα με το Παλαιό Φάληρο και το χωρίζει με το τελευταίο δρόμο της Ν. Σμύρνης, όπου μένω, η εκκλησία των Αγ. Αναργύρων. Μέχρι τη δεκαετία του’ 80 συνορεύαμε με το Δήμο Αμφιθέας, μετά έγινε Π. Φάληρο. Η μονοκατοικία έγινε πολυκατοικία το 2004 και μένω πια στο τρίτο όροφο. Για μια 10ετία (1994-2004) νοίκιαζα, ως εργένης, ένα δυάρι εκεί κοντά στη γειτονιά μου. Το 2007 παντρεύτηκα…

Τα παιδικά μου χρόνια … Όμορφα χρόνια πέρασα σαν μαθητής, πήγαινα με τα πόδια στο σχολείο μου – δημοτικό, γυμνάσιο και λύκειο – που ήταν κολλητά στο γήπεδο του Πανιωνίου, η περιβόητη Λ.Α.Ν.Σ, γνωστή ως Bua College,  λόγω φήμης της καλύτερης ομάδας μπάσκετ των σχολικών πρωταθλημάτων, αλλά και της κουλτούρας και της δυναμικής της. Νηπιαγωγείο, πρώτη και δευτέρα δημοτικού πήγα στην Σχολή Χουρδάκη στο Π. Φάληρο. Ήμουν καλός μαθητής, του 16 -17, με έφεση στην έκθεση, τα νέα ελληνικά και την ιστορία. Στο λύκειο έζησα την αλητεία της εποχής με κοπάνες, ροκ κλαμπ, βόλτες στην πλατεία της Ν. Σμύρνης που ήταν το στέκι μου, στο Γαλαξία και στον «μπούρμπουλα». Είχα πολλούς φίλους, ήμουν επικοινωνιακός και αγαπούσα σε τρέλα από μικρός την μουσική. Η γειτονιά μου ήταν γεμάτη μονοκατοικίες κι είχε τρία γηπεδάκια όπου παίζαμε ποδόσφαιρο. Παίζαμε μπάλα και στο γηπεδάκι της Λεοντείου που ήταν λίγο πιο πάνω. Ακόμη παίζαμε βόλους, κρυφτό, πετροπόλεμο με άλλες γειτονιές, κάναμε «ολυμπιακούς αγώνες», πόλεμο με όπλα ξύλινα που παίρναμε από την εκκλησία που ανοικοδομούνταν τότε. Μια μέρα κατέληξα στο νοσοκομείο γιατί διαπέρασε ένα καρφί από το «όπλο» το χέρι μου.  Έπαιζα και πολύ καλό πινγκ – πονγκ και μπάσκετ, ήμουν γραμμένος και στον Πανιώνιο από τα μίνι έως την εφηβική ομάδα μπάσκετ. Στο σπίτι μου είχαμε πικάπ και ακούγαμε μουσική με την μητέρα μου κι εγώ μόνος μου. Είχα ένα όμορφο αυτόνομο δωματιάκι γεμάτο πόστερ μουσικών ηρώων (Elvis, Rolling Stones, Jim Morrison, John Lennon, Frank Zappa, Eric Clapton), ηθοποιούς (Marlon Brando, James Dean, Marylin Monroe, Easy Rider), αλλά και πολλά πόστερ και γεμάτο φωτογραφίες του Πανιωνίου στο τζάμι του γραφείου μου, τους μπασκετμπολίστες Τζούλιους Έρβινγκ, Λάρρυ Μπερντ, την εθνική ποδοσφαιρική ομάδα της Αγγλίας, την Manchester United, ένα κασσετόφωνο κι ένα πικαπάκι. Άρχιζα να αγοράζω δίσκους μετά μανίας τα Χριστούγεννα του ’78. Τα καλοκαίρια τα περνούσαμε όλα στο κάμπινγκ «Cococamp» στη Ραφήνα, στο τροχόσπιτό μας και στην σκηνή έμενα εγώ κι η αδερφή μου, η Έρη. Όταν έπαιρνε την καλοκαιρινή του άδεια ο πατέρας μου φεύγαμε για ένα μήνα με το τροχόσπιτο και γυρίζαμε την Ευρώπη. Πήγαμε σχεδόν παντού. Υπήρχε οικονομική άνεση καθώς ο πατέρας μου επί 12ετία ήταν διευθυντής του θεάτρου και των δύο σινεμά «Rex», έως ότου κάηκε και πέρασε στο κράτος. Τα χρόνια της Ραφήνας ήταν σπουδαία καθώς είχα πολύ καλή παρέα εκεί και φίλους που έμειναν έως σήμερα, με beach party, βραδιές στις ντισκοτέκ και πολλές μουσικές που ακούγαμε συνέχεια.

 

Ξεκίνησα να γράφω... Το 1986 κι ενώ σπούδαζα δημοσιογραφία στο Επαγγελματικό Εργαστήρι της Δημοσιογραφίας, στο νεοκλασικό της οδού Ακαδημίας και Σίνα γωνία, άρχισα να δουλεύω αμισθί στην εφημερίδα Ακρόπολη επί Ναζλίδη, στο επαρχιακό ρεπορτάζ με αρχισυντάκτη το Γιάννη Τσένη. Στα τέλη του 1986 μεταπήδησα στο αθλητικό ρεπορτάζ στην εφημερίδα «Φλόγα των Σπορ» του Δραγούνη, όπου πήρα το πρώτο μισθό μου 30.000 δρχ. και στις αρχές του 1997 έπιασα δουλειά στο «Φως» με 35.000 δρχ. Τον Νοέμβριο του ’89 πήγα φαντάρος και όταν απολύθηκα με κέρδισε η μουσική κι ακολούθησα την μουσική δημοσιογραφία με μια πορεία Αδέσμευτος Τύπος, Ελεύθερος Τύπος (περιοδικό Θεαθήναι) ΕΡΤ, Κανάλι 14, Cool Fm, Dolce Vita, Ozon, Voice, Δίφωνο, Ήχος (έως σήμερα), Ogdoo.gr, Βραδυνή…από τον Οκτώβριο του ’13 είμαι άνεργος δημοσιογράφος

Αγαπώ τη μουσική γιατί …είναι ο πιο πιστός φίλος του ανθρώπου, ο μόνος που έχει να σου πει κάτι και τις καλές και τις κακές στιγμές. Όταν ακούω μουσική συναντώ τον εαυτό μου και είμαι ο εαυτός μου. Όταν κάνω ακρόαση ενός δίσκου, είτε σκέφτομαι είτε δεν σκέφτομαι τίποτα, είναι το καλύτερό μου. Μπορώ να πω ότι η μουσική είναι όλη μου η ζωή.

Στη ζωή μου με επηρέασαν….Επιδραστικότερος στην επαγγελματική μου καριέρα ήταν ο μουσικός δημοσιογράφος και εκδότης του περιοδικού «Μουσικό Εξπρές» Τάσος Ψαλτάκης που τον γνώρισα το 1987 ως υλατζή στο «Φως των Σπορ». Με έχει χρήσει ανεπίσημα σαν τον τελευταίο Rock’n’Roll συντάκτη, γιατί γράφω με πάθος, όπως είχε πει δημόσια. Άλλοι επιδραστικοί άνθρωποι στη ζωή μου ήταν ο παππούς μου, ο Κώστας Νικολάου, που με έμαθε να αγαπώ το διάβασμα και να αποκτήσω πολιτική σκέψη, αλλά και σαν παρουσία όσο ζούσε και φυσικά οι γονείς μου, ο πατέρας μου Δημήτρης που ήταν πολύ αυστηρός και αγύριστο κεφάλι σαν Γιαννιώτης που είναι, αλλά με τις αρχές που μου μετέδωσε και την αυστηρότητα, μου μετέδωσε μια εγκράτεια στις στιγμές και στις κακοτοπιές που μπορεί να παρασυρθεί κάποιος. Και φυσικά η μητέρα μου που με καταλαβαίνει και με ανέχθηκε όσο κανείς άλλος και ο άνθρωπος της ζωής μου η γυναίκα μου, η  Έφη. Επιδραστικότερη κατάσταση στη ζωή μου ήταν η Rock μουσική και το Rock’n’Roll γενικότερα. Διαμόρφωσαν την σκέψη, την αντίληψή μου και ότι συμβαίνει περνάει από το φίλτρο αυτό στο μυαλό μου πριν αποφασίσω και πράξω.

Το Vinyl is back πρόεκυψε από… Ένα τηλέφωνο που με πήρε ένας φίλος ο Ανδρέας και μου έδωσε ένα άλλο τηλέφωνο να συναντήσω το Δημήτρη Αντωνάκο, πετυχημένο επιχειρηματία διοργάνωσης εκδηλώσεων που συμπτωματικά το γραφείο του τότε ήταν δύο στενά πιο πέρα από το σπίτι μου,  ο οποίος μου είπε την ιδέα της διοργάνωσης του Vinyl Is Back και ότι είχε πληροφορίες πώς γνωρίζω πολύ κόσμο και ξέρω το χώρο ώστε να το επικοινωνήσω, δύο βδομάδες μόλις πριν την πρώτη του διοργάνωση στο Τεχνόπολις, τον Μάρτιο του 2013. Ήρθε σε επαφή και με τον Κώστα Δαμίγο, επίσης παλιά καραβάνα στην μουσική πιάτσα, κι έτσι γίναμε αμέσως ομάδα και στήθηκε το πρώτο Vinyl Is Back που είχε από την πρώτη στιγμή μεγάλη επιτυχία και έγινε θεσμός σήμερα που φτάσαμε αισίως στο 10ο ! Έχει εξελιχθεί σε μεγάλο μουσικό event κι σ’ ένα μεγάλο μουσικό ραντεβού κάτι που θέλαμε από την αρχή. Εκτός από το παζάρι δίσκων που είναι το κυρίως μενού περιέχει πολλές παράλληλες εκδηλώσεις όπως πολύ ιδιαίτερα και επίλεκτα live, dj sets εγνωσμένων d.j.s, πλειστηριασμούς σπάνιων δίσκων, αφιερώματα, έκθεση μηχανημάτων (πικάπ – αξεσουάρ) και πολλά ακόμη που κάθε φορά σκεπτόμαστε και εντάσσουμε στη διοργάνωση. Θα διεξαχθεί από 17 έως 19 Μαρτίου για τέταρτη φορά στο Μουσείο Αυτοκινήτου (Γ Σεπτεμβρίου 74-78 και Ιουλιανού), με ελεύθερη είσοδο.

Το βινύλιο ξανά μπήκε στη ζωή μας και αυτό οφείλεται…Ρεαλιστικά στην αδυναμία να βγει ένα νέο format που θα διαδεχθεί τον ψηφιακό ήχο. Το βινύλιο έχει πιο καλό ήχο και αυτό το ξέρουν και τα παιδάκια τώρα, είναι χειροποίητο προϊόν, ενώ το cd ήταν προϊόν της τεχνολογικής έκρηξης στη δεκαετία του ’90. Τώρα πια τα κέρδη από τις πωλήσεις ξεπερνούν τις υπηρεσίες streaming και τις διαφημίσεις στο youtube, τόσο στην Αμερική όσο και στην Μεγάλη Βρετανία, ενώ στην Ελλάδα δραστηριοποιούνται 80 και πλέον ανεξάρτητες δισκογραφικές εταιρίες που κόβουν βινύλιο και είναι στα σκαριά κι ένα εργοστάσιο παραγωγής δίσκων βινυλίου μετά από αρκετά χρόνια. Ψυχολογικά το βινύλιο ξαναμπήκε στη ζωή μας από την ανάγκη του ανθρώπου να επιστρέψει σε πιο παραδοσιακά πράγματα, πιο οικεία και ακολουθεί τώρα η νέα γενιά που το ανακαλύπτει και το ευχαριστιέται. 

Αυτό που ονειρεύομαι… Ζω έντονα την κάθε μέρα, κάνω πράγματα πάντα που μου αρέσουν και τα αισθάνομαι και έτσι δεν μένουν και πολλά περιθώρια για όνειρα. Τα περισσότερα έχουν πραγματοποιηθεί. Το μόνο που ονειρεύομαι είναι τα χόμπι μου που είναι και δουλειά να αποδώσουν κάποια στιγμή και να έχω την οικονομική άνεση ώστε να πάρω τη γυναίκα μου και να ταξιδέψουμε όπου δεν έχουμε πάει και φυσικά να επισκεφτώ την Graceland στο Μέμφις, το σπίτι του Elvis.

Με στεναχωρεί… Με στεναχωρεί και με προβληματίζει που είμαι άνεργος και δεν έχω αυτή την καθημερινή τριβή με την εφημερίδα και με προβληματίζει αυτό για το μέλλον όταν πια όλα αυτά ίσως θα έχουν περάσει, πως θα σταθώ τότε στη ζωή.

Μου δίνει χαρά...η μουσική, η συλλογή δίσκων βινυλίου, ο Πανιώνιος, οι συζητήσεις με φίλους για την μουσική, η γυναίκα μου, τα ζώα μας και τα σουρεαλιστικά στοιχεία που συναντώ μπροστά μου ξαφνικά…

Το μότο μου για την ζωή είναι ….Ζήσε ελεύθερος χωρίς εξουσιαστές

Ευχαριστούμε πολύ Κατερίνα Γρυλλάκη

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here