Ελέαννα Φινοκαλιώτη, μια ιδιαίτερη περίπτωση, ηθοποιός – τραγουδίστρια

0

Με χαρά σας παρουσιάζουμε άλλη μια νέα καλλιτέχνιδα, χωρίς πολλά λόγια διαβάστε τι μας είπε και σκεφτείτε μόνο αυτό,

|υπάρχει ελπίδα…|  γιατί ανάμεσα μας υπάρχουν άνθρωποι σαν την Ελεάννα που έχουν πολλά ιδανικά και αξίες και όλα τα καταφέρνουν με την δουλειά τους…

Έχεις ένα ωραίο σημείωμα που λες οι ρίζες μου είναι από την Κρήτη και τη Ρόδο, πόσο σε έχουν επηρεάσει οι τόποι καταγωγής σου και τι οφείλεις σε αυτό;

Γεννήθηκα στα Μελίσσια Αττικής, αλλά μεγάλωσα  στην Κρήτη με ένα σκύλο, τον Μαξ, ένα κόλεϊ. Πρώτος σταθμός η Νεάπολη ένα χωριουδάκι στο οποίο μετακομίσαμε σύντομα -και που τότε φάνταζε ερημικό στα μάτια μου μετά το βουητό της μεγαλούπολης- κι έπειτα ο Άγιος Νικόλαος. Ο κέδρος,το θυμάρι, η ελιά, η πέτρα΄ η Κρήτη που έχει απομείνει μέσα μου. Για μεγάλα διαστήματα ζούσα και στη Ρόδο με γιαγιά, παππού, ξαδέρφες και θείες.  Εκεί, τα σπίτια έσμιγαν γύρω-γύρω από μια μεγάλη αυλή που τη σκέπαζε μια τεράστια λιλά βουκαμβίλια. Αυτή η αυλή ήταν η ψυχή μου,τα παιχνίδια και οι αναμνήσεις μου.

Σε όλα αυτά τα πέρα δόθε οφείλω την αίσθηση που με κυνηγά,  «όπου γης και πατρίς».

Ήρθες στην Αθήνα για να σπουδάσεις μαθηματικά ως προτεραιότητα ή έτσι τα έφερε η ζωή;

Έτσι τα έφερε….το μηχανογραφικό! Έβαλα προσεχτικά θυμάμαι όλες τις σχολές της Αθήνας στις οποίες περνούσα για να έρθω εδώ να κάνω θέατρο.  Εξ’ αρχής αυτός ήταν ο στόχος.

Πως κατάφερες να βάλεις δύο τέχνες στη ζωή σου,  και το θέατρο και τη μουσική;

Όλα ξεκίνησαν από την..εκκλησία(!) απέναντι από το σπίτι μας στη Νεάπολη.

Εκεί έκανα τις πρώτες μου παραστάσεις΄ πήγαινα, μάζευα τις καρέκλες από την γειτονιά, τις έβαζα μέσα στην εκκλησία, έστηνα μικρές παραστάσεις και έπαιζα.   Το μικρόβιο του τραγουδιού το κόλλησα από τον πατέρα μου, ο οποίος πέρα από αυτοδίδαχτος στην κιθάρα ήταν για ένα διάστημα ψάλτης. Τραγουδούσαμε συνέχεια όποτε βρισκόμασταν. Και μου μεινε το κουσούρι από τότε..     Το θέατρο και η μουσική είναι τέχνες τόσο αλληλένδετες, που δε μπόρεσα ποτέ και ούτε τώρα μπορώ να τις διαχωρίσω.  Συνήθως μετά από ένα live ο κόσμος θα με ρωτήσει αν ασχολούμαι με το θέατρο και τούμπαλιν. Θυμάμαι κάποια στιγμή στο θέατρο έναν  τεχνικό μας μετά από πρόβα να με πλησιάζει και να με ρωτάει «Ελεάννα, υπάρχει κάποια ώρα της μέρας που να μην τραγουδάς;»

Τι είναι το κάθε ένα ξεχωριστά για σένα; Και πως νιώθεις μέσα σε αυτό;

Είναι ανάγκη.
Θέατρο, Μουσική..το ίδιο και το αυτό… Μέσα εκεί είμαι απλά ελεύθερη. Το μόνο που έχω να σκεφτώ είναι η ιστορία που θέλω να πω. Είτε αυτή συνοδεύεται από νότες ,είτε όχι.

Μέσα σε πολύ λίγο διάστημα κατάφερες να συνεργαστείς με τους καλύτερους στο είδος τους, όπως με τον Παναγιώτη Μάργαρη, Θέμη Μουμουλίδη, Κατερίνα Ευαγγελάτου, κ.α πως το κατάφερες αυτό;

Ίσως απλά να βρέθηκα στο σωστό τόπο τη σωστή στιγμή.. Αν και ακόμα δεν έχω καταφέρει πολλά από όσα ονειρεύομαι. Σίγουρα πάντως για όσα πέτυχα χρειάστηκε κόπος, πειθαρχία, πείσμα και υπομονή.

Τι ονειρεύεσαι για τη ζωή σου; (γενικά για επαγγελματικά και προσωπικά)

Ο μεγαλύτερος στόχος μου, να μη χαθεί η χαρά κι ο  ενθουσιασμός μου απέναντι στη δουλειά που διάλεξα,στους ανθρώπους, στη ζωή μου.  Θα ήθελα ό,τι επιλέγω να φλέγομαι για αυτό, αλλιώς να μην το κάνω.

Τι έχεις  να πεις για την σημερινή εποχή που μας επιβάλει εκπτώσεις;

Θα πω..όχι!Γιατί να αγοράζουμε ό,τι μας πουλάνε επειδή είναι φαινομενικά σε «τιμή ευκαιρίας»; Είναι σαν να μας έχουνε μάθει ότι  κάτι το οποίο είναι πολύ μέτριο και σάπιο, το βαφτίζουμε «καλό» και προχωράμε με αυτό και δεν συνειδητοποιούμε έτσι, πως υπάρχει η επιλογή του να αντισταθείς.

(Θα σας απαντήσω με κάτι που χω γράψει τον τελευταίο καιρό με αφορμή ακριβώς αυτό το ερώτημα..

«Όταν..
τα μαγαζάκια στη γωνία κλείνουν αλλά τα τερατώδηπληθαίνουν..όταν οι φούρνοι –αλυσίδες πολλαπλασιάζονται αλλά της γειτονιάς λιγοστεύουν… όταν το e-shop παίρνει τη θέση του μαγαζιού στη γωνία με τα vintage έπιπλα (η μοναδική απόχρωση αισθητικής σ’εκείνο το δρόμο) .. όταν τα σπίτια ερημώνουν.. είτε γιατί κάποιοι επιστρέφουν «σπίτι» είτε γιατί οι υπόλοιποι μεταναστεύουν..όταν στις συναντήσεις της άλλοτε ξεγνοιασιάς υπάρχει σιωπή ή ατελείωτες φανφάρες.. όταν ρωτάς το συνάνθρωπο «όλα καλά;» και πετάει ένα «ε; ..ναι» με το βλέμμα του ροφού και της γελάδας μαζί..όταν αναρωτιέσαι αν θα ονειρευτείς κι απαντάς ένα «άστο μωρέ για αργότερα..»
όταν..
ακόμα και μετά απ’όλα αυτά βρίσκουμε τη δύναμη να χαμογελάμε και τη χαρά να ερωτευόμαστε, ας μη ξεχνάμε ότι μπορούμε ακόμα να  επιλέγουμε.  Ναι, Υπάρχει η επιλογή του όχι. Σε ό,τι κι αν αφορά αυτό.
λειψό συναίσθημα, λειψή δουλειά, λειψή ζωή.
Δεν είναι πολυτέλεια (μα ούτε θα είναι ποτέ πολύ-τέλεια)
μπορούμε ακόμα να επιλέγουμε να μη φάμε την κονσέρβα με τη ψευδαίσθηση ότι τρώμε μπον φιλέ ή αν πρέπει να τη φάμε ας γνωρίζουμε ότι τρώμε μια απλή κονσέρβα ή ακόμα ακόμα, ας τη φάμε με την πεποίθηση ότι τρώμε μπον φιλέ. Αρκεί να ξέρουμε το γιατί.

Τα προβλήματα συλλογικότητας προκύπτουν απ’τα προβλήματα ατομικότητας.
Να μια καλή ευκαιρία εν καιρώ κρίσης.
Να απαντήσει ο καθένας τα δικά του
γιατί…»

Τι απασχολεί πιο πολύ τη γενιά σου;  Η επαγγελματική αποκατάσταση ή μια καλύτερη κοινωνία με αξίες και ιδανικά;

Σε αυτούς τους καιρούς που η επαγγελματική αποκατάσταση έχει γίνει αρκετά δύσκολη, διαισθάνομαι μια ροπή, μια τάση να επαναπροσδιοριστούν οι αξίες σε ατομικό επίπεδο πρωτίστως.Να τα τοποθετήσουμε όλα στο τραπέζι ξανά και να προσδιορίσουμε τι έχουμε. Νομίζω και αυτό που εισπράττω είναι ότι η επαγγελματική αποκατάσταση είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με μια καλύτερη κοινωνία με αξίες και ιδανικά. Όταν νοσεί το ένα νοσεί και το άλλο. Η κοινωνική κρίση προυπήρξε της επαγγελματικής. Δυστυχώς για όσο μας απασχολεί μόνο η επαγγελματική αποκατάσταση θα είμαστε κλεισμένοι στο εγώ μας,παύοντας να είμαστε μέρος του συνόλου, να δρούμε παραγωγικά για μάς και τους άλλους, οδηγούμενοι σε βασικές αξίες και ιδανικά.

Θα ήθελες να ζήσεις στο εξωτερικό ή να συνεχίσεις να παλεύεις στη χώρα μας;

Θέλω να φύγω ναι. Απλά φοβάμαι πως όταν το κάνω θα ‘ναι οριστικό. Γι’αυτό το καθυστερώ. Όσο για τη χώρα μου, θα δανειστώ μια στροφή του Μιχάλη Μπουρμπούλη από ένα αγαπημένο τραγούδι του Ηλία Ανδριόπουλου «Φεύγω πικραμένη και σ’αφήνω ακυβέρνητη στη θάλασσα σανίδα δεν μπορώ το αίμα μου να δίνω σε μιαν άρρωστη συνέχεια πατρίδα».

 Ποιο στίχο θα μας αφιερώσεις από τα «Ταξίδια ψυχής»

«Πέλαγο να ζήσω δε θα βρω σε ψυχή ψαριού κορμί γατίσιο..»

Ευχαριστώ πολύ Κατερίνα Γρυλλάκη

 

 

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here