Εμμανουέλα Κορκή. «Η τέχνες είναι απαραίτητες όπως το ψωμί………»

0

Από την ιδιαίτερη παράσταση “Στάση Ομόνοια” |Τρυπών(ον)τας στην Πλατεία

ομάδα όχι παίζουμε | urbanDig Πλατεία Ομονοία 20-25 Ιουνίου στις 19:00

 

Θα γνωρίσουμε την Εμμανουέλα Κορκή
Περιγράψτε μας την εμπειρία σας από την παράσταση «Στάση Ομόνοια».

Βρισκόμαστε στο κέντρο της Αθήνας. Σε ένα οριακό μέρος, γεμάτο θόρυβο, ενέργεια, ανθρώπους, πυκνό, με δίνες, με γέλια, με κλάματα, με ανοχή, με βρωμιά, με ουρανό. Η εμπειρία της Ομόνοιας αντανακλά και μεγεθύνει σαν φακός τις προκαταλήψεις, τα ψέμματα, τις αλήθειες, το παράλογο που κατοικεί μέσα μου ως άτομο και ως πολίτης. Μοιάζει με μια παλιά οφειλή, θα ξαναβαπτιστούμε σε ένα χαμάμ, θα βρούμε την αγάπη, θα γελάσουμε επιτέλους, θα περπατήσουμε, θα ξανασυναντηθούν οι κόσμοι; Τέλος, διερωτώμαι ξανά πάνω στο τι είναι δημόσιο και τι ιδιωτικό. Και βέβαια όλη αυτή η εμπειρία μπορεί να υπάρξει, γιατί γίνεται μέσα από μια ομάδα εξαίρετων συνεργατών, υπό την καθοδήγηση του Γιώργου Σαχίνη και της Ειρήνης Αλεξίου, οι οποίοι είναι μοναδικοί στο να φωτίσουν και να αντέξουν τις δυσκολίες μιας τέτοιας ανασκαφής.

Για εσάς ποιο είναι το σημείο αναφοράς στη ζωή σας; Είναι μια πλατεία; ή κάτι άλλο;

Το σημείο αναφοράς μου είναι οι άνθρωποί μου και η επαφή μου με τη φύση.

Μπορούμε να δεχτούμε ότι το θέατρο μπορεί να εκφραστεί χωρίς χορό; Αλλά χορός χωρίς θεατρικότητα γίνεται;

Αντιλαμβάνομαι το χορό και το θέατρο ως ένα. Όλα πηγάζουν από το σώμα και την ψυχή. Αυτό που αλλάζει είναι ο τρόπος που θα επιλέξει κάθε φορά ο δημιουργός να εμφανίσει τον κόσμο του, να μοιραστεί το αισθητικό και ηθικό ερώτημα του. Και βέβαια αυτό προϋποθέτει κάθε φορά μια διαδικασία, μια μοναδική πρακτική, ασκήσεις μέσα από την οποία ολόκληρη η ομάδα θα μπορέσει να υπηρετήσει τις ανάγκες του κάθε ξεχωριστού έργου.

Στη χώρα μας το επίπεδο της δικής σας τέχνης που βρίσκεται; Πώς μπορεί να αναπτυχθεί περισσότερο;

Έχω τη χαρά να γνωρίζω υπέροχους, μοναδικούς καλλιτέχνες, στο χορό και στο θέατρο, στη μουσική και στα εικαστικά, στην ποίηση και στη λογοτεχνία, στη φωτογραφία, στο σινεμά. Έχουμε λαμπρά μυαλά που χρειάζονται πιο μακροπρόθεσμη υποστήριξη και φροντίδα. Έχουμε επίσης πολύ θόρυβο, πράγματα που συμβαίνουν γρήγορα και ανούσια, γιατί το οικονομικό σύστημα πιστεύει ότι η τέχνη είναι μηχανή παραγωγής και δυστυχώς το έχουν πιστέψει και πολλοί άνθρωποι αυτό. Και έτσι μπερδευτήκαμε εντελώς. Χρειάζεται θάρρος, όνειρο και δράση. Οι τέχνες είναι απαραίτητες όπως το ψωμί, γιατί είναι οι μοναδικές που μπορούν να οραματιστούν κόσμους. Κόσμους που ακόμα κι αν το ψωμί εξαφανιστεί, θα μπορούν να μας θρέψουν ή μέσα τους ξανά θα το ανακαλύψουμε από την αρχή. Οι τέχνες από την πρώτη στιγμή που γεννιέται ο άνθρωπος μέχρι τον θάνατό του είναι το νανούρισμα και το κατευόδιο, το θαύμα και η αποκάλυψη, ο βασιλικός στη γλάστρα. Είναι ο τρόπος να νιώσουμε το περιβάλλον μας, να αγαπήσουμε τη γη μας. Οι τέχνες και η τέχνη του χορού συγκεκριμένα θα έπρεπε να βρίσκεται μέσα σε όλες τις βαθμίδες του εκπαιδευτικού συστήματος. Μια αντιαυταρχική εκπαίδευση που να συνοδεύει τον άνθρωπο από την προσχολική του ηλικία μέχρι τα βαθιά του γεράματα. Επίσης η τέχνη του χορού, όπως και οι άλλες τέχνες θα πρέπει να εκφράζεται με μαθήματα, παρουσιάσεις και να δίνει πνοή σε χώρους, όπου η ανάγκη είναι ακόμα πιο επιτακτική όπως νοσοκομεία και φυλακές.

Εσείς πώς ξεκινήσατε χορό;

Μου άρεσε να κινούμαι και να παίζω και όταν η αδελφή μου η Βαλεντίνη πήγε στο πρώτο μάθημα χορού, έπρεπε να πάω κι εγώ μαζί της. Ήμουνα τριών.

«Σύγχρονος χορός και Μουσική. Μια συνάντηση δρόμων» τι σας έχει μάθει αυτή η εμπειρία;

Η συνάντηση αυτή ήταν πράγματι ένα μοναδικό εγχείρημα σε τρόπο και σε διάρκεια. Πραγματοποιήθηκαν έξι κύκλοι σύγχρονου χορού και αυτοσχεδιασμού σε σχέση με την ζωντανή μουσική, πρωτότυπη και παραδοσιακή και διήρκησαν τρία χρόνια. Είμαι ευγνώμων στους εξαίρετους συνεργάτες μουσικούς Χρήστο Ροζάκη, Γιώργος Παπαδόπουλο και Σταύρο Πυλιχό. Φέτος συνεχίσαμε με τον πρώτο κύκλο Μπαρόκ με τους μουσικούς Γιώργο Ταμιωλάκη και Τζίνα Δημητρίου. Οι άνθρωποι που συμμετείχαν, τα έργα που φτιάχτηκαν, τα ερωτήματα που τέθηκαν ήταν εξαιρετικά ενδιαφέροντα. Αν μπορώ να το συνοψίσω, θα έλεγα ότι αυτή ήταν πρώτα και κύρια μια εμπειρία αληθινής συνύπαρξης. Μια εμπειρία που αισθάνεσαι την δόνηση, που καλείσαι να αναπνεύσεις με τον άλλο.

Πιστεύετε ότι οι Έλληνες χορεύουν στην καθημερινή τους ζωή; (το λέω αυτό γιατί αν κάνει κανείς μια βόλτα στα μπαράκια φαίνεται ότι τοαποφεύγουν; Είναι σαν μην θέλουν, ενώ η παράδοσή μας έχει πολύ χορό…

Πιστεύω ότι χορεύουμε πιο πολύ ξανά, είτε με αφορμή ξανά την τόσο πλούσια παραδοσιακή μουσική μας είτε με πιο ηλεκτρονικά ακούσματα. Όσο η σχέση με το σώμα μας καλυτερεύει, τόσο δεν θα φοβόμαστε. Αισθάνομαι ότι ακριβώς λόγω των δυσκολιών είναι απαραίτητο να βρίσκουμε και μια άλλη κίνηση, είτε χορεύοντας, είτε κάνοντας οποιοδήποτε άθλημα.

Τι ονειρεύεστε για το επαγγελματικό σας μέλλον;

Να συνεχίσω να να δημιουργώ με αγάπη, ειλικρίνεια και θάρρος.

Ποια είναι η επόμενη δική σας στάση; Τα σχέδιά σας για τον χειμώνα;

Πρώτη στάση είναι 1- 10 Ιουλίου στο Αττικό Σχολείο Αρχαίου Δράματος, ένα μοναδικό σχολείο- μελίσσι με παιδιά από όλο τον κόσμο, το οποίο οργανώνει η Μάρθα Φριντζήλα και όλη η αγαπημένη ομάδα του Baumstrasse και όπου εκεί θα χαρώ να διδάξω ένα εργαστήρι χορού. Μετά θα συμμετάσχω σε μια έρευνα πάνω στο έργο «Προς-ευχές» της συνεργάτιδας Ανδρονίκης Μαραθάκη στην Τήνο. Και εύχομαι και σε κάποιες ακόμα ωραίες συναντήσεις με αγαπημένους ανθρώπους σύντομα.

 

 

Σας ευχαριστώ Κατερίνα Γρυλλάκη για το Full-time.gr

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here