Άννα Παντζέλη – Ηθοποιός

0

Η Άννα Παντζέλη είναι ηθοποιός και σε λίγες μέρες ανεβάζει το δικό της έργο στο θέατρο Αλκμήνη.
Την βρήκαμε στις πρόβες και έτσι ήσυχα μας ξεδιπλώνει τη ζωή της και τα όνειρα της!

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στα Χανιά, σε μια μονοκατοικία δίπλα στη θάλασσα. Εκεί στη Νέα Χώρα, άκουγα κάθε βράδυ την θάλασσα που με νανούριζε με την ηρεμία της ή με κρατούσε ξάγρυπνη με τα κύματά της .

Τα παιδικά μου χρόνια έχουν άρωμα γλυκόπικρο… γλυκό επειδή ήταν όλα ξένοιαστα σαν παιδάκι που ήμουν με πολλά αδέρφια, και πικρό γιατί οι γονείς μας ήταν χωρισμένοι… Το κουβαλάω αυτό ακόμα και σήμερα. Δεν ήταν τίποτα εύκολο, αλλά το δέσιμο που είχαμε με την μαμά μου αλλά και με την γιαγιά μου, την ηρωίδα, έκανε κάθε ζόρι να μοιάζει περαστικό, κι ας μην ήταν.

Έγινα ηθοποιός γιατί σε μια ταινία με την Shirley MacLean θα ήμουν γύρω στα 7- 8 μου χρόνια, που είχα δει μαζί με την μαμά μου στον κινηματογράφο, με επηρέασε τόσο πολύ που την άλλη μέρα έγραψα στην έκθεση πως θέλω να γίνω ηθοποιός. Άρχισα να βλέπω κάθε Κυριακή στην τότε ΕΙΡΤ το Κυριακή χωρίς Σύννεφα και να τραγουδάω το: Κυριακάτικο φεγγάρι δίχως σύννεφα να βγει… σαν καράβι να μας πάρει κι η αγάπη να μας πάει ως τα πέρατα της γης… Τρελαινόμουν με το τραγούδι αυτό που έπαιζε στους τίτλους της μουσικής αλλά και χιουμοριστικής εκπομπής (κάτι σαν επιθεώρηση) και μπροστά στην τηλεόραση χόρευα και τραγουδούσα σαν την Άινα Μάουερ και τις αδελφές Μπρόγιερ. Έπαιζαν πάρα πολλοί γνωστοί ηθοποιοί, αλλά εγώ είχα κολλήσει στις Μπρόγιερ και την Μάουερ.

Την πρώτη φορά που έπαιξα θέατρο ήταν στην θεατρική ομάδα «Αρένα» στα Χανιά, μια ομάδα που είχε φτιάξει ο γνωστός και αξέχαστος σκηνογράφος Γιάννης Κύρου. Έπαιξα τον ομότιλο ρόλο «Ο Πειρασμός» του Ξενόπουλου. Στο Θέατρο Ολύμπια ανέβηκε η παράσταση και εκεί πια πήρα την απόφαση να ανέβω και να το σπουδάσω αυτό που ήθελα να κάνω. Σπούδασα στην σχολή του Γιώργου θεοδοσιάδη αλλά και της Ευγενίας Χατζίκου. Με δασκάλους μου την Ελένη Χατζηαργύρη, τον Νίκο Βασταρδή, τον Άγγελο Αντωνόπουλο, τον Κώστα Κοκκάκη αλλά και τον μεγάλο μας τραγικό ηθοποιό Θάνο Κωτσόπουλο και τον ποιητή, τον αλησμόνητο Ανδρέα Αγγελάκη, όλοι τους με βαριά ονόματα και καταπληκτικοί δάσκαλοι.

Οι Άνθρωποι που με στιγμάτισαν ήταν και είναι πολλοί που ακόμα και σήμερα με στιγματίζουν άλλοι λιγότερο άλλοι περισσότερο… Σίγουρα όμως με φόρτωσαν με θεατρική σκέψη και αγάπη αρχικά ο Κύρου που ήταν και η «μαγιά» μου στα χρόνια που σπούδαζα, αλλά και ο μεγάλος Ντίνος Ηλιόπουλος, ο υπέροχος Γιώργος Κωνσταντίνου, ο Βαγγέλης Σειληνός(ένα σχολείο μόνος του), αλλά και το οξύ πνεύμα και η τόσο διορατική ματιά του Χάρρυ Κλυνν… άλλο σχολείο ο Χάρρυ, τον λατρεύω, μου αρέσει η αμεσότητα που έχει με τον κόσμο. Είναι τόσοι πολλοί που σίγουρα αδικώ κάποιους που με έβαλαν σε θεατρικά μονοπάτια που ίσως μόνη μου να μην τα είχα ανακαλύψει… Ο Γιώργος ο Μαρίνος επίσης με επηρέασε πολύ με το ήθος του και την ντομπροσύνη του, τον λέω πάντα γελαστό παιδί.

Άρχισα να γράφω δικά μου έργα από τύχη Πάντα έγραφα σκέψεις μου σε τετράδια. Κάτι σαν ημερολόγιο αλλά όλα ήταν μεταφορικά. Ακόμα κι αν τα διάβαζε κανείς ήταν μικρά καθημερινά αφηγήματα, λυρικά γραμμένα, πότε χαρούμενα και πότε λυπημένα. Στο θέατρο όμως άρχισα να γράφω δειλά κειμενάκια. Δούλευα στο θέατρο Καλουτά στην παράσταση- μιουζικαλ «Μια Κυριακή στην Νέα Υόρκη» με τους Βασίλη Τσιβιλίκα , Μαρία Αλιφέρη, Πάνο Μιχαλόπουλο και τον Ντίνο Ηλιόπουλο. Έπαιζε και ένα αυτοκίνητο κάμπριο στην σκηνή. Χορογραφίες έκανε ο Βαγγέλης Σειληνός και κάναμε τις πρόβες μας, όταν ο μπήκε ο Τσιβιλίκας και είπε «Βαγγέλη πρέπει να σκεφτούμε κάτι, μετά την χορογραφία, πρέπει να έχουμε 2- 3 λεπτά να προλάβει να μπει το αυτοκίνητο.» Ο Σειληνός έμεινε κάγκελο «Τώρα μου το λες Βασίλη μους» και του απαντά ο Τσιβιλίκας « Ας βγει μια χορεύτρια να κάνει κάτι. Δεν γίνεται να αλλάξει η χορογραφία τώρα, μια βδομάδα πριν, λέει ο Βαγγέλης, και απαντά ο Βασίλης: Γράψε ότι θες καμιά – δυο σελίδες κι αν είναι καλό θα το παίξεις κιόλας. Αυτό ηταν Την άλλη μέρα ενθουσιάστηκαν όλοι και έγραψα και στην Μαία Αλιφέρη το «Αστέρι στη Λάσπη» που παίχτηκε και στο mega τότε που μόλις είχε βγει στον αέρα.

Ο ένοικος
Ο ένοικος είναι η αφορμή μιας μοναξιάς, μιας απελπισίας που βλέπω τριγύρω μου σε γυναίκες που προσπάθησαν να κάνουν καριέρα ή οικογένεια ή ακόμα και τα δύο μαζί, και που κάτι δεν στάθηκε με το μέρος τους ή κάτι έκαναν λάθος και με τα χρόνια αυτή η αποτυχία έγινε μοναξιά. Και όταν είσαι πνιγμένος στην μοναξιά και στην απελπισία, εύκολα κατηγορείς τους γύρω σου, βολεύεσαι σε αυτό και δεν κάνεις τίποτα για να το αλλάξεις. Πορεύεσαι μαζί του και νοιώθεις πως όλα τα έκανες «σωστά» αλλά η τύχη δεν ήταν με το μέρος σου.
Ρόλους που αγάπησα είναι όλοι εκείνοι που θα έρθουν Οι ρόλοι είναι για να τους αγαπάς όσο κρατάει η πρόβα και η παράσταση. . Μετά γίνονται βιογραφικό και παρελθόν. Αν σκεφτώ κάποιον ρόλο που ήδη ερμήνευσα, θα τον δω σίγουρα με άλλη ματιά, αλλιώς θα προσέγγιζα τον όποιο μου ρόλο σήμερα σε μια νέα ερμηνεία. Είναι αυτό του θεατρίνου, που κοιτά τον εαυτό του και όταν παίζει αυτοθαυμάζεται και μόλις γίνει θεατής του εαυτού του, αυτοκριτικάρεται και νοιώθει πως τίποτα δεν έκανε καλά.

Ρόλους που θέλω να παίξω: Σίγουρα το Γλυκό πουλί της νιότης και το Λεωφορείον ο Πόθος. Αλλά και τη μαμά φρικιό…. Ώχ είναι τόσοι πολλοί! Θεέ μου ούτε να τους γράψω δεν προλαβαίνω πόσο να τους παίξω κιόλας. Μη ξεχάσω και τον Βυσσινόκηπο, τη Φιλουμένα, την Εκάβη την … την… την…

Συγγραφείς που αγαπώ Καθένας με έχει ταξιδέψει που αλήθεια θα φανεί τόσο βαρετό να αναφέρω τόσους πολλούς. Θα πω έναν από τους Έλληνες που με συγκινεί πολύ έτσι γιατί υπάρχει η ερώτηση Ιάκωβος Καμπανέλλης

Θα ήθελα να συνεργαστώ με Έχουμε τόσους πολλούς καλούς καλλιτέχνες Πολλοί οι ηθοποιοί που θα ήθελα να συνεργαστώ Από σκηνοθέτες θα ήθελα πολύ να με σκηνοθετούσε ο Στάθης Λιβαθινός και ο Γιώργος Κιμούλης

Ονειρεύομαι γενικά και προσωπικά έναν κόσμο αλλιώτικο από τον σημερινό με πρώτη αξία σε τιμή τον άνθρωπο και όχι τους αριθμούς. Προσωπικά να είναι όλοι οι δικοί μου καλά στην υγεία τους και πάνω από όλα το παιδί μου.

Η Ατάκα που μου έμεινε από το έργο….
«Η μοναξιά είναι μοναξιά… τι να σου κάνουν οι αναμνήσεις; Καλές – κακές αναμνήσεις μένουν… δεν γίνονται συντροφιά… ούτε χαρά… μόνο δάκρυα και γεράματα φέρνουν οι αναμνήσεις… Όποιος θυμάται το παρελθόν και μιλάει γι αυτό, θα πει πως δεν έχει μέλλον για να ονειρευτεί…»


«Ο Ένοικος» θα παρουσιάζεται από την Κυριακή 1η Οκτωβρίου και κάθε Κυριακή μέχρι και τις 17 Δεκεμβρίου στο θέατρο «Αλκμήνη». Πρόκειται για ένα ψυχολογικό δράμα με τις καθημερινές τριβές αλλά και τις πικρές αλήθειες που κρύβει συνήθως μια συγγενική σχέση. Με αφορμή τα γενέθλια του ενοίκου τους , Μάρκου, δύο γυναίκες – αδερφές, που δεν τα κατάφεραν στην ζωή τους, αρχίζουν να ξετυλίγουν το παρελθόν τους και να αλληλοσπαράζονται . Η οικογένεια, τα βιώματα, οι παιδικές κόντρες αλλά και οι ξεχωριστές μα και τόσο ίδιες ζωές τους, γίνονται σκιές που τις καταδιώκουν αλλά και τις λυτρώνουν ταυτόχρονα.
Τιμές Εισιτηρίων
Προπώληση: 8€ (viva.gr)
Ταμείο: 12€

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here