«Καλιγούλας» του Αλμπέρ Καμύ/ Κριτική

0

Κριτική για την παράσταση «Καλιγούλας» του Αλμπέρ Καμύ στο Δημοτικό θέατρο Πειραιά

Από την Δέσποινα Κοσμοπούλου*

Στον «Καλιγούλα», ο Αλμπέρ Καμύ θεατροποεί την Ιστορία για να αναδείξει και να τονίσει τον εξεγερμένο άνθρωπο.
Ο αυτοκράτορας της Ρώμης, συνοδοιπόρος του Νέρωνα, κατασκευάζει το δικό του «Μπαλκόνι» όχι ακριβώς όπως ο Ζενέ, αλλά με τον ίδιο εννοιολογικό προσανατολισμό: όλα πρέπει να βγουν στο φως και να πατήσουν το σανίδι του θεάματος για να εκτεθεί όσο γίνεται περισσότερο η βαθιά πληγή και ο θρήνος για την απώλεια.
Η πλοκή του έργου κερματίζεται σε περιστατικά όπου παρασύρεται και γελοιοποιείται ο Καλιγούλας.
Ωχρό, αλλά αποτελεσματικό το «αντίπαλο δέος» των Συγκλητικών υπερθεματίζει την προσποίηση και την κολακεία για να επιτύχει στα συνωμοτικά σχέδια που στοιχειοθετούνται. Στο τέλος, σταδιακά και ανελέητα ο Καλιγούλας πεθαίνει και αποδίδεται έτσι ένα μέρος της Δικαιοσύνης. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι μια κάθαρση.
Η παράσταση που σκηνοθετεί η Άννα Δανέζη-Knutsen κινείται στην ανάγκη να αποδώσει το ιστορικό πλαίσιο σε συνάρτηση με τα όρια της ανθρώπινης ύπαρξης.
Ο Γιάννης Στάνκογλου υποδύεται παραδειγματικά τον Καλιγούλα και κατασκευάζει τις συνάψεις του τραγικού με το παράλογο. Η συλλογικότητα των Συγκλητικών θυμίζει αρχαία τραγωδία σε ό,τι αφορά την κίνηση και σε ορισμένες στιγμές όπου εκφέρεται και εκφράζεται ομαδικά μια σκέψη.
Στο ρόλο της Σεζώνια, η Θεοδώρα Τζήμου συντροφεύει ιδανικά τον Καλιγούλα εκφράζοντας ορισμένως την ανάγκη της συνύπαρξης μέσα στο κομμό.
Η παράσταση εκτυλίσσεται στο απέριττο και λειτουργικό σκηνικό του Πάρη Μέξη και φωτίζεται διεκπεραιωτικά από τον Αλέκο Γιάνναρη. Τέλος, η μουσική παρά τις ευεργετικές ανάσες της ζωντανής εκτέλεσης από τον Blaine Reininger στο σύνολο της φαίνεται να μην ταιριάζει σε μια παράσταση αξιώσεων.

*Η Δέσποινα Κοσμόπουλου είναι διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Αθηνών.

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here