Το Ζεϊμπέκικο της Λείας Βιτάλη

0

Όταν είδα <Το Ζεϊμπέκικο> της Λείας Βιτάλη, έφυγα από τη παράσταση με μια νοσταλγία. Μου έφερε στο μυαλό την περασμένη Ελλάδα. Μια κοινωνία που έφυγε και μας άφησε πολλά καλά και πολλά κακά. Αφού πήρα τις σκέψεις μου … θα σταθώ στα καλά της και πρωτίστως στους μάγκες που σίγουρα δεν υπάρχουν πια. Οι μάγκες εκείνοι που είχαν μπέσα που λέγανε «λόγω τιμής» και ο λόγος τους ήτανε συμβόλαιο. Αυτοί οι μάγκες που ζούσανε με πάθος για να ζήσουν το λάθος.

Που το ‘λεγε η ψυχή τους. Ήταν οι άντρες που τα δίνανε όλα για μια γυναίκα και για δύο και για τρεις…. Αλλά το λάθος και το βάρος το σηκώνανε μόνοι μέχρι τέλους. Αντρίκια. Η ζωή δεν είχε πολυτέλειες και κομφόρ, είχε λίγα πράγματα ίσα γι ανα να βγαίνει η καθημερινότητα και για παρηγοριά τα μαγαζιά με λαϊκά τραγούδια που περιέγραφαν τη ζωή τους και τα μεράκια τους. Είχε γειτονιές που ήταν ζωντανές ανά πάσα στιγμή. Είχε νταλκάδες και έρωτες , είχε σεκλέτια , είχε φτώχεια , αλλά και περηφάνια .
Είναι όπως οι ταινίες η Στέλλα , Τα Κόκκινα Φανάρια, αλλά και πρόσωπα σαν το Τσιτσάνη, το Ζαμπέτα , τον Βαμβακάρη, μέχρι που μου ήρθε στο μυαλό ακόμα και η ταινία Καζαμπλάνκα και ας ήταν σε άλλη ήπειρο, οι άντρες είχαν πολλά κοινά.

Όλους αυτούς δεν τους έζησα στην ακμή τους αλλά τους είδα στην τηλεόραση και άκουσα τις αφηγήσεις τους. Διάβασα κάποιες βιογραφίες και μάλιστα κάποιοι από αυτούς πέρασαν ταλαιπωρίες και πόνο στη ζωής τους ή να έχουν ένα άδοξο τέλος όπως και στο Ζεϊμπέκικο. Η αίσθηση που σου αφήνει αυτή η παράσταση είναι γλυκόπικρη αλλά έχει πολλές ωραίες στιγμές και πολλά ωραία τραγούδια που σε κάνουν να νιώσεις όλη την εποχή και να ζήσεις μαζί με τους πρωταγωνιστές μια εμπειρία που πιστεύω ότι αγαπάμε και δεν θέλομε να ξεχάσουμε. Αυτά λοιπόν αλλά και άλλα πολλά όπως η θέση της γυναίκας που άλλοτε είναι αδύναμη και υποταγμένη και άλλοτε σκληρή και χειριστική, η οικογένεια , η φιλία διαδραματίζονται μέσα σε μιάμιση ώρα. Πολλές εικόνες σου έρχονται στο μυαλό. Να ψάχνεσαι στο σήμερα και να αναζητάς τη δική σου αλήθεια , τη δική σου υπόσταση σε μια περίοδο που το ψέμα έχει γίνει σημαία….
Η Λεία Βιτάλη έχει ένα προνόμιο , να γράφει ιστορίες και να σε κάνει να ανακαλύπτεις στοιχεία από μέσα σου, να αναπολείς, να νοσταλγείς και να λες πόσες φορές δεν το έχω ζήσει ή το έχω ακούσει αυτό το γεγονός. Έχει και ένα χαρακτηριστικό να αναφέρεται με τον έναν ή τον άλλο τρόπο στην οικογένεια. Στον πυρήνα της ελληνικής κοινωνίας που έχει αφήσει στίγμα ανεξίτηλο. Η γραφή της έχει κάτι καθοριστικό και ουσιαστικό σε πηγαίνει στην καρδιά της ουσιαστικής αιτίας ενός γεγονότος και σ αφήνει να σκεφτείς και να αναρωτηθείς για πολλά μύχια πράγματα της ψυχής
Θα ήθελα να τονίσω ότι η ίδια οργάνωσε το φεστιβάλ ελληνικού έργου που παρουσιάζεται στο Αγγέλων Βήμα μια κίνηση που λέει πολλά ……… της εύχομαι
Καλή επιτυχία σε όλα ! Κατερίνα Γρυλλάκη

Η παράσταση παίζεται κάθε Σάββατο και Κυριακή στο Studio Μαυρομιχάλη/ Μαυρομιχάλη 134 Αθήνα 210 6435330
Συντελεστές
Σκηνοθεσία: Φώτης Μακρής
Σκηνικά –Κοστούμια: Διονύσης Μανουσάκης
Μουσική Επιμέλεια: Γιώργος Νινιός
Φωτισμοί- Βίντεο: Στέφανος Κοπανάκης

Παίζουν: Γιώργος Νινιός, Στέλλα Κρούσκα, Ρένα Κουμπαρούλη
Στη παράσταση παίζουν ζωντανά οι μουσικοί:Διονύσης Διονυσόπουλος, Βαγγέλης Τσουκλίδης ( Μπουζούκι) Κώστας Μασούρας ( Κιθάρα)
Το Τραγούδι «Ζεϊμπέκικο» είναι σε στίχους και μουσική του Γιώργου Νινιού
GKOMANA

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.