«ΜΕΤΑ ΤΑ ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ» / Ladybird @ Σχολείο του Σινεμά

0

«ΜΕΤΑ ΤΑ ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ» (1985), του Μάρτιν Σκορτσέζε και Ladybird, Ladybird 1994 του Κεν Λόουτς Σάββατο και Κυριακή 18 και 19 Φεβρουαρίου 19.30 στο Σχολείο του Σινεμά

«ΜΕΤΑ ΤΑ ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ» (1985), του Μάρτιν Σκορτσέζε στο Σχολείο του Σινεμά το Σάββατο 18.2.2017 με ελεύθερη είσοδο, ανάλυση και συζήτηση.

ΜΕΤΑ ΤΑ ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ (1985)

AFTER HOURS

Έγχρ. | Διάρκεια: 97′

Αμερικανική ταινία, σκηνοθεσία Μάρτιν Σκορτσέζε με τους: Γκρίφιν Νταν, Ροζάνα Αρκέτ, Λίντα Φιορεντίνο, Τέρι Γκαρ, Βέρνα Μπλουμ, Τσιτς και Τσονγκ

Το Σχολείο του Σινεμά (Τσαμαδού 26-28, Εξάρχεια) συνεχίζει τις εκπαιδευτικές προβολές του το Σάββατο 18.2.2017 στις 19.30 με την προβολή της συναρπαστικής και πολυβραβευμένης ταινίας του Μάρτιν Σκορτσέζε «Μετά τα μεσάνυχτα – Αfter hours» (1985) με ελεύθερη είσοδο, ανάλυση και συζήτηση.

[επειδή ο χώρος είναι μικρός κρατήστε παρακαλώ θέση στα τηλέφωνα 2130 159 816, 6944143564 και στο e-mail [email protected] δίνοντας ονοματεπώνυμο και κινητό τηλέφωνο].

Από τις καλύτερες δημιουργίες του αμερικανού δημιουργού, με αρκετές κωμικές στιγμές, δείχνει όλη την παράνοια και τρέλα της Νέας Υόρκης. Η ταινία απέσπασε στις Κάνες το βραβείο σκηνοθεσίας καθώς και άλλα σημαντικά βραβεία και υποψηφιότητες (βραβεία Σεζάρ, Bafta, Χρυσή Σφαίρα). Πρωταγωνιστούν οι: Γκρίφιν Νταν, Ροζάνα Αρκέτ, Λίντα Φιορεντίνο, Τέρι Γκαρ, Βέρνα Μπλουμ.

Ο νεαρός Πωλ, ξεκινάει λίγο μετά τα μεσάνυχτα, για να συναντήσει την Μάρσι, μία κοπέλα που γνώρισε το ίδιο απόγευμα σ’ ένα καφέ. Κατά τη νυχτερινή του όμως εξόρμηση, ο ανυποψίαστος Πωλ θα ζήσει ένα αξέχαστο βράδυ. Θα συναντήσει ετερόκλητους ανθρώπους με αλλόκοτες προσωπικότητες, ενώ παράλληλα θα βιώσει μια σειρά από ιδιόμορφες καταστάσεις. Κι όλα αυτά, προσπαθώντας να κάνει απλά το αυτονόητο και να επιστρέψει σπίτι του….

Ένας απίστευτα φρέσκος, μοναδικά εφευρετικός, δημιουργικά περιγραφικός Σκορτσέζε, προσφέρει στον θεατή μια εξαιρετική ταινία χαρακτήρων. Με απίστευτη ευστοχία στην βιωματική περιγραφή των κατοίκων της Νέας Υόρκης, ακροβατεί αριστουργηματικά ανάμεσα στο κωμικό και στο τραγικό. Τόσο τα κοντινά πλάνα (στο πρόσωπο των ηθοποιών), όσο και τα μακρινότερα (βρεγμένοι νυκτερινοί δρόμοι) αποτελούν σπάνια συλλεκτικά κομμάτια κινηματογράφου. Στα θετικά της ταινίας η συναρπαστική αφήγηση, οι σπάνιες ερμηνείες των ηθοποιών, το απρόβλεπτο κάθε επόμενης σκηνής κυρίως όμως το μοναδικό της ύφος. Επιλέγοντας ο σκηνοθέτης τη ρεαλιστική αφήγηση των παράδοξων περιπετειών ενός ήρωα μέσα σ’ ένα φανταστικό χώρο, μετατρέπει τον ρεαλιστικό περίγυρο (την νυχτερινή μεγαλούπολη) σ’ ένα παραισθητικό πεδίο, όπου όλα είναι δυνατόν να συμβούν και μας προσφέρει μία από τις πιο γοητευτικές του ταινίες. Μια μοναδική ταινία, που ο θεατής  παρακολουθεί κυριολεκτικά με κομμένη την ανάσα!

http://kileagn.com

«Διαφορετικοί κανόνες ισχύουν μόλις νυχτώνει» ενημερώνει σε κάποιο σημείο της ταινίας ένας από τους αμέτρητους χαρακτήρες που συναντά στην ιλιγγιώδη βραδυνή οδύσσειά του ο ήρωας. Ακολουθώντας την υπόσχεση ενός ερωτικού ραντεβού με μια αινιγματική ξανθιά, ένας προγραμματιστής ηλεκτρονικών υπολογιστών εγκαταλείπει την ασφάλεια του οικείου περιβάλλοντός του και κατηφορίζει σε μεριές της πόλης που του είναι παντελώς άγνωστες, ίσως επειδή πάντοτε φρόντιζε να τις αποφεύγει.

Με το που πέφτει η νύχτα, όμως, η μεγαλούπολη μεταμορφώνεται σε έναν φαρμακερά σαγηνευτικό κόσμο που επιφυλάσσει τόσες υποσχέσεις, όσες και κινδύνους και η οποία παγιδεύει τον πανικόβλητο πρωταγωνιστή σε ένα παρανοϊκό και φοβικό κλοιό, αφήνοντας ως μοναδική παρηγοριά τον ερχομό του πρώτου πρωινού φωτός.

Μόνο που η δημιουργία του Σκορσέζε δεν είναι ταινία τρόμου αλλά μια καφκικών διαστάσεων κωμωδία του παραλόγου όπου μερικοί από τους πιο αρχέγονους ανθρώπινους φόβους και κάμποσα υπαρξιακά άγχη χωρούν μέσα σε ένα σαρδόνιο παιχνίδι με την αγωνία και τις προσδοκίες του θεατή.

Ο Σκορσέζε το ενορχηστρώνει με παιχνιδιάρικο και μαεστρικό τρόπο, σαν να σκηνοθετεί έναν ενήλικο και αρκούντως διεστραμμένο «Μάγο του Οζ» που τρέχει με ιλιγγιώδη ταχύτητα από τη μια αξέχαστη σκηνή στην άλλη, αναζητώντας εναγωνίως τον δρόμο για το σπίτι και συναντώντας στην πορεία ένα μικρό αριστούργημα.

Λουκάς Κατσίκας

http://www.cinemag.gr/

 

Ladybird, Ladybird 1994 του Κεν Λόουτς την Κυριακή 19.2.2017 με ελεύθερη είσοδο, ανάλυση και συζήτηση στο Σχολείο του Σινεμά

 

Το Σχολείο του Σινεμά (Τσαμαδού 26-28, Εξάρχεια) συνεχίζει τις εκπαιδευτικές προβολές του την Κυριακή 19.2.2017 στις 19.30 με την προβολή της συγκλονιστικής ταινίας του Κεν Λόουτς Ladybird, Ladybird 1994 με ελεύθερη είσοδο, ανάλυση και συζήτηση.

 

[Την Κυριακή 19.2.2017 στις 16.30 θα πραγματοποιηθεί ανοιχτό εισαγωγικό μάθημα σκηνοθεσίας κινηματογράφου στο οποίο θα ανακοινωθεί η ίδρυση του «Σχολείου Κεν Λόουτς» που θα λειτουργεί στο πλαίσιο του Σεμιναρίου Σκηνοθεσίας Κινηματογράφου 2017. ]

Για να αποφύγετε τυχόν ταλαιπωρία λόγω του ότι ο χώρος είναι μικρός κρατήστε θέση στα τηλέφωνα 2130 159 816, 6944143564 ή στο e-mail: [email protected]

Το Ladybird, Ladybird είναι μια συγκλονιστική και ανυπόφορη τραγική ταινία, συγγενική στο έργο του Loach μονάχα με την οικογενειακή παράνοια και τη σκληρότητα της Οικογενειακής Ζωής. Στο Στόχαστρο του Ladybird, Ladybirtd βρίσκεται ο απρόσωπος μηχανισμός του συστήματος, που συνθλίβει επανειλημμένα και με μια ναζιστική μεθοδικότητα τη Μάγκι, στην πιο ιερή στιγμή κάθε γυναίκας: τη μητρότητα. Οι κωμικοί τόνοι, ο σαρκασμός και η ειρωνεία του Ριφ-Ραφ και του Βροχή από πέτρες εξαφανίζονται εντελώς, δίνοντας τη θέση τους στην απεγνωσμένη και ενστικτώδη εξέγερση ενός ανυπεράσπιστου ατόμου, κόντρα στον άτεγκτο νόμο της οργανωμένης πολιτείας. Ο Ken Loach καταγράφει με κλινική σχολαστικότητα το κομμάτιασμα της ψυχής της ηρωίδας, όπως, ας μου επιτραπεί η έκφραση, το κρέας πάνω στον πάγκο του χασάπη. Στην ταινία, οι κοινωνικοί προσδιορισμοί, η σκιαγράφηση του περίγυρου, το σύνηθες εργατικό τοπίο, το ταξικό βλέμμα του σκηνοθέτη, σταδιακά υποχωρούν, για ν’ αναδειχθεί ο βασικός δραματουργικός άξονας: το μητρικό ένστικτο ενάντια στους μηχανισμούς της κοινωνικής πρόνοιας! Ατονούν επίσης τα μυθοπλαστικά τεχνάσματα, τα αφηγηματικά σκαλοπάτια, οι σεναριακές κατασκευές που θα οδηγούσαν το θεατή στην αποδοχή, τη συμπόνια ή και την ταύτιση. ………………………………….

Ο Loach, κρατώντας σταθερά την «αόρατη» κάμερα του σ’ αυτή τη μετωπική σύγκρουση του ατόμου κόντρα στη θεσμοθετημένη αναισθησία της κοινωνίας (οι κοινωνικοί λειτουργοί είναι απρόσωποι και αδιάφοροι χαρτογιακάδες), κινηματογραφεί, χωρίς την παραμικρή παρα(υπο)χώρηση, μια πραγματική ιστορία, βγαλμένη απευθείας από την κόλαση της ζωής. To Ladybird, Ladybird είναι ένα αμείλικτο «κατηγορώ» για την απανθρωπιά του νόμου (και του νομοθέτη)· μια ταινία που προκαλεί το θεατή να τη βιώσει κι όχι απλώς να τη δει, και που τον «ενοχλεί» για πολύ καιρό μετά τη θέαση της………………………..

Θωμάς Λιναράς

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.