Κατερίνα Μαντέλη μια ευαίσθητη με πολλές αναγνώσεις… σκηνοθέτιδα

0

Γνωρίσαμε την Κατερίνα Μαντέλη, μια σκηνοθέτιδα με πολλή ευαίσθητη και ρομαντική ματιά η οποία μας άφησε να την γνωρίσουμε καλύτερα και να δούμε τι κρύβει η δουλειά της.

Σε καλώς ορίζουμε στη σελίδα μας Full-Time.gr

Πριν ξεκινήσουμε τις ερωτήσεις έχουμε μια συνήθεια να κάνουμε μια γνωριμία με τον καλεσμένο μας.

Κ.Μ :Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Πάτρα. Οι μνήμες από τα παιδικά μου χρόνια είναι: οι αλάνες με τα ξέφρενα γέλια και τα ποδοβολητά, η μυρωδιά της βενζινόκολλας από το τσαγκάρικο της γειτονιάς, τα οικογενειακά γλέντια, οι μεγάλες πλατείες που έπαιζαν οι μπάντες του δήμου, το γλυκό υποβρύχιο στο καφέ του μόλου με τον φάρο, τα θερινά σινεμά που μύριζαν γιασεμί, οι παραστάσεις που κατέβαιναν στην πόλη μας, για να αφουγκραστούν οι θιασάρχες, το αστικό κοινό της και να καταλάβουν αν θα κάνουν επιτυχία στην Αθήνα, το σημάδι που έχω ακόμα στο πόδι μου από το ποδήλατο, οι παραστάσεις που έστηνα, με τα σεντόνια της μαμάς για αυλαία, στην αυλή του σπιτιού, με τα τριαντάφυλλα και τη μυρωδιά από τις γαρδένιες, οι εκδρομές στην αγκαλιά της γιαγιάς μέσα στο sidecar -σαϊντκαρ της μηχανής του μπαμπά μου, ο παιδικός μου έρωτας ο Μίμης, που «αν δεν παντρευόμουν το Μίμη δεν θα παντρευόμουν ποτέ» χαχαχα… κράτησα το λόγο μου..οι προπονήσεις στο στίβο, με γυμνάστρια την Καμένου που μου έμαθε το «Ευ αγωνίζεσθαι», οι φίλοι μου…

Αυτό που ονειρευόμουν από μικρή ήταν….
Να είμαι σε ένα τροχόσπιτο και να κάνω τον γύρο του κόσμου, με ανθρώπους που αγαπώ. Να ανακαλύπτω άλλους πολιτισμούς, καινούριους ανθρώπους και να απολαμβάνω όλων των ειδών τις τέχνες, με προορισμό την Ιθάκη που παρεμπιπτόντως δεν θέλω να φτάσω ποτέ … μια και το ταξίδι, έχει αξία για μένα.
Μ΄ αρέσει να εκθέτω εαυτόν συνεχώς σε νέες προκλήσεις. Κάνω προβολή των ελαττωμάτων μου, σε καθαρό καθρέφτη… και έτσι διορθώνομαι… κάνω δηλαδή συνεχώς update ..

Ξεκίνησα να ασχολούμαι με την σκηνοθεσία όταν κατάλαβα πόσο πολύ αγαπούσα, να ζω την ζωή μου. Δεν μου άρεσε να φορώ το κουστούμι κάποιου ρόλου και να ζω τη ζωή μου μέσω των ηρώων που κάποιοι συγγραφείς κατέγραψαν, η καταγράφουν… χωρίς αυτό να σημαίνει πως οι ηθοποιοί δεν ζουν και την ζωή τους…
Το ταξίδι του επαγγέλματος μου είχε πολλούς σταθμούς …. Ταξίδεψα πολύ, για να πάρω όσες γνώσεις μπορούσα. Ακόμα ταξιδεύω. Έμαθα χορό, έγινα ηθοποιός, έγινα σκηνοθέτις και ελπίζω πως κατάφερα να γίνω και άνθρωπος… Στις αρχές ασχολήθηκα πολύ με το θέατρο, αργότερα παράλληλα με το ραδιόφωνο ασχολήθηκα πολύ με την τηλεόραση κάνοντας σήριαλ, εορταστικά προγράμματα, εκπομπές λόγου και τέχνης, ενημερωτικές εκπομπές. Ταινίες μικρού μήκους. Τα τελευταία χρόνια έχω δημιουργήσει 18 ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους και ασχολούμαι κυρίως με το θέατρο. Κάπου– κάπου γράφω και θεατρικά έργα. Άλλα τα έχω ανεβάσει και άλλα είναι ακόμα στο συρτάρι …

Το πόσο με επηρέασε αυτή η δουλειά;;;;

Δεν μπορώ να πω πως έμεινα ανεπηρέαστη.
Είναι άλλωστε αδύνατον, για έναν καλλιτέχνη να μην παίρνει καινούργιες εμπειρίες από όσα βλέπει και όσα πράττει. Συναναστρέφεσαι δε, με τόσο διαφορετικούς ανθρώπους κάθε φορά, που αναθεωρείς, τα όσα νόμιζες πως γνώριζες… άλλοτε αυτές οι διαπιστώσεις, μου κάνουν καλό και άλλοτε με στεναχωρούν..


Οι άνθρωποι που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη ζωή μου …..

Οι γονείς μου πρωτίστως και η γιαγιά μου η Κατίνα , που έχω και το όνομα της. Όσοι άγγιξαν την καρδιά μου, οι άνθρωποι που ερωτεύτηκα με πάθος, οι δάσκαλοι μου κατά την διάρκεια των σπουδών μου, που κάποιοι από αυτούς ήταν και μέντορες μου. Οι αρχαίοι φιλόσοφοι. Αριστοτέλης ,Πλάτων, Σωκράτης κτλ. Οι σπουδαίοι καλλιτέχνες που θαύμαζα και θαυμάζω, από όλα τα είδη της τέχνης..δλδ
Ποιητές, συγγραφείς, ζωγράφοι, συνθέτες, σκηνοθέτες, ηθοποιοί κτλ
Θαύμαζα την Κατίνα Παξινού… Η Κατίνα Παξινού άφησε ιστορία στο θέατρο με τις ερμηνείες της και δυσαναπλήρωτο κενό με την απουσία της. Πιστεύω ότι είναι αναντικατάστατη και εδώ δεν χωρά το «ουδείς αναντικατάστατος» Την Έλλη Λαμπέτη, το Μάνο Κατράκη, το Δημήτρη Χορν, το Λογοθετίδη, τη Μελίνα Μερκούρη, τη Βανέσα Ρεντγκρέϊβ, την Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ, την Κική Δημουλά, το Νικηφόρο Βρεττάκο, το Μάνο Χατζηδάκι, τον Κάρολο Κουν, τον Τσαρούχη, τον Τσιτσάνη, το Ζαμπέτα την Μαρία Κάλλας, το Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, το Ναζιμ Χικμέτ, τον Κωνσταντίνο Καβάφη, τον Τάσο Λειβαδίτη..Το Μπαχ, το Μπετόβεν, το Σούμπερτ, το Μότσαρτ.. Το Μονέ, τον Καραβάτζιο, τον Πολ Γκογκέν, το Ρενουάρ, τον Πικάσο, τον Ελ Γκρέκο, το Σαλβαδόρ Νταλί.. κ.α.
Όλοι αυτοί επηρέασαν την αισθητική μου, αλλά και την στάση μου απέναντι στη ζωή…

Και πάμε στο σήμερα, μιλήστε μας για το έργο που σκηνοθετείτε ¨Ένας μήνας στην εξοχή»

Κ.Μ: Ο Τουργκένιεφ αναδεικνύει μέσα από την ηθογραφική του αφήγηση, όλες τις πτυχές της ψυχολογίας των αστών και των δουλοπάροικων της εποχής του.. Ήρωες που περιφέρουν την πλήξη τους, μαζί με τις βαλίτζες τους.. Ήρωες που διακατέχονται από μια τάση μόνιμης φυγής, από την πραγματικότητα, που τους κάνει να ασφυκτιούν. Περιχαρακωμένοι μέσα σε νόρμες και φόρμες, οι χαρακτήρες του έργου, οι ήρωες και οι αντιήρωες, παλεύουν με τις άξιες τους, που είναι απόσταγμα των ιδεών τους και της ανάγκης τους να υπάρξουν…
Και όλα αυτά αναδύονται μέσα από μια δροσερή κομεντί, από την δράση και την αλληλοεπίδραση των ηρώων, προς τέρψη, αλλά και συνειδητοποίηση οικείων συναισθημάτων για τους θεατές. Με σεβασμό στο συγγραφέα διατηρούμε τη γραμμή της εποχής. Ποιητικό κείμενο από γραφής, δύσκολο εγχείρημα για να γίνει ρεαλιστικό.. Εμείς όμως βάλαμε τον κήπο να μπαίνει μέσα στο σπίτι…
Είπα μέσα μου, εδώ βάζουμε ένα στοίχημα. Η το κερδίζουμε, η το χάνουμε.

Τι σας έκανε πιο πολύ εντύπωση την ώρα που το διαβάσατε πρώτη φορά;
Κ.Μ: Τα πάντα! Όταν το φθινόπωρο η Μαίρη Βιδάλη μου έστειλε το έργο του ΙΒΑΝ ΤΟΥΡΓΚΕΝΙΕΦ «Ένας μήνας στην εξοχή» και το διάβασα, σκέφτηκα πως έχω μπροστά μου, ένα ρεαλιστικό παραμύθι, που είναι τόσο επίκαιρο, όσο και διαχρονικό.
Ο τρόπος που είναι γραμμένο, η εποχή, η ψυχοσύνθεση των χαρακτήρων, το γεγονός ότι ενώ είναι γραμμένο το 1850 είναι σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα, στον τρόπο που αγαπάμε, ερωτευόμαστε, φοβόμαστε, ενδίδουμε, η όχι, σε μια κατάσταση που μας αλλάζει ότι είχαμε ως δεδομένο μέχρι σήμερα. Γοητεύτηκα από τα αλληλοσυγκρουόμενα αισθήματα και τη θύελλα που κλυδωνίζει τις καρδιές των ηρώων του, οι οποίοι είναι σχεδιασμένοι με τόση αγάπη, αληθοφάνεια και ψυχολογική ακρίβεια. Τίποτα δεν διορθώνεται βίαια, αψυχολόγητα, ή μηχανικά σε αυτό το έργο. Ήταν μια πρόκληση για μένα, να αναμετρηθώ με έναν Τουργκένιεφ. Είχα τόση ανάγκη να ασχοληθώ με ένα έργο πιο δροσερό, πιο ευχάριστο.

Τι θα πάρει μαζί του ο θεατής φεύγοντας από την παράσταση;
Κ.Μ: Δυο γεμάτες ώρες, φορτισμένες συναισθηματικά. Ο Τουργκένιεφ εκθέτει με ευαισθησία, το μέλλον της ανθρωπότητας και τη σημασία της ατομικής ευθύνης. Οι ήρωες δεν παραβλέπουν επιδεικτικά την καταστροφή που πλησιάζει.
Σε αυτήν τη ζωή ή θα λυγίσεις ή θα σπάσεις.
Ο κόσμος αλλάζει και σε αυτό το μεταίχμιο ο συγγραφέας στήνει μια γιορτή για την απώλεια. Οι ήρωες του Τουργκένιεφ ξεπροβάλλουν σχεδόν αθόρυβα, και σιγά-σιγά παίρνουν σάρκα, οστά, σκέψεις, συναισθήματα. Γίνονται σαν και εμάς, με προτερήματα και ελαττώματα. Αυτό ίσως να είναι και το μήνυμα του έργου. Το θέατρο μπορεί να μας μιλήσει για όλα.
Όλοι μαζί οι συνεργάτες βάλαμε στοίχημα, να δώσουμε σε εσάς τον καλύτερο εαυτόν μας ! Εσείς που θα το δείτε θα μας πείτε αν το καταφέραμε …. Το έργο, μετά την πρεμιέρα ανήκει πια στο κοινό!

Τελικά ποιος είναι ο ρόλος του σκηνοθέτη;
Κ.Μ: Μάλλον η πολυδιάστατη μάτια των πολλών θεατών μαζί… Να μπορέσεις δηλαδή να κάνεις όλες τις πιθανές αναγνώσεις ενός έργου, ώστε να γίνει κατανοητό το αποτέλεσμα, από μεγαλύτερο φάσμα θεατών.. Να χωροθετήσεις τους ηθοποιούς, αλλά κυρίως να αποδομήσεις ψυχολογικά τους χαρακτήρες των ηρώων, κάθε έργου, ώστε να τους ανασυνθέσεις, με όλα τα πιθανά συστατικά που έχουν..
Να έχεις κάνει έρευνα για την πολιτικοκοινωνική κατάσταση της εποχής, που γράφτηκε το έργο, ώστε να μπορέσεις να κατανοήσεις γιατί οι ήρωες λένε και πράττουν όσα συμβαίνουν επί σκηνής. Αυτά και αλλά πολλά, τα οποία πρέπει να μεταδώσεις στους ηθοποιούς, ώστε να αποκτήσει η παράσταση, ενιαία φόρμα στο αισθητικό αποτέλεσμα, που έχεις διαλέξει.

Ποια είναι τα επόμενα σχέδια;
Κ.Μ: Θα ήθελα να έχω κάνει ταινίες σαν αυτές που με σημάδεψαν.
«Η Περιφρόνηση» του σκηνοθέτη της νουβέλ βαγκ, Γκοντάρ. Πολίτης Κέιν του Όρσον Γουέλς φυσικά, «Τρία χρώματα» του Κριστόφ Κισλόφσκι, «Μάμα Ρόμα» ο Ιταλικός νεορεαλισμός στις καλύτερες στιγμές του, από τον Πιερ Πάολο Παζολίνι. Μια πολύ μεταγενέστερη του 2012 Λιβανέζικης παραγωγής με τίτλο «Where Do We Go Now» «Που πάμε τώρα» της Nadine Labaki Ναντιν Λαμπάκι και το «La source des femmes» «η πηγή των γυναικών» Γαλλική παραγωγή του 2011,μια αραβόφωνη ταινία, σε σκηνοθεσία του Ρουμάνου κινηματογραφιστή Radou Mihaileanu Ράντου Μιχαϊλεάνου.
Να λοιπόν τι σχεδία έχω για το μέλλον …να αφήσω έργο πίσω μου, προς έρευνα… Δύσκολο… πολύ δύσκολο… Αλλά είπαμε, άλλο η Ιθάκη και άλλο ο πηγαιμός…

Ποιο είναι το μότο σας για τη ζωή;
Κ.Μ: Δεν μπορώ να αλλάξω το παρελθόν, μπορώ όμως να χρησιμοποιήσω ό,τι γνώση μου έδωσε, για να αλλάξω το παρόν μου…. Μπορώ με τις πράξεις, του τώρα μου, να αλλάξω το μέλλον των παιδιών, το δικό μου πάλι όχι, μια και δεν το γνωρίσω.. Το σήμερα δεν είναι ίδιο με το χθες… Πάντα ξημερώνει μια καινούρια μέρα που είναι γεμάτη εκπλήξεις. Μ΄ αρέσει να είμαι αντιμέτωπη με το ξάφνιασμα του απρόοπτου…
Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για την φιλοξενία σας στη σελίδα Full-Time.gr

Ευχαριστούμε πολύ.
Κατερίνα Γρυλλάκη

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.